Een praktijk die ontstaan is uit ongeduld met haast.

Margriet Houtman werkte twintig jaar lang in geriatrische revalidatie binnen een groot ziekenhuis. Ze hield van het werk — van de patiënten, van het verschil dat fysiotherapie kan maken aan het einde van een leven, van het samenwerken met artsen en verpleegkundigen die elkaar in de ogen kunnen kijken. Wat ze niet meer kon verteren, was de klok. Vijftien minuten per patiënt. Dossiers die in stukjes gelezen moesten worden. Behandelplannen die ingepast moesten worden in de productienorm van een afdeling.

In het voorjaar van 2019 stapte ze eruit. Niet boos, niet met een statement — gewoon: het was klaar. Ze huurde een verbouwd 17e-eeuws pand aan de Verwersstraat, vlak achter de Sint-Jan, met een oude eikenhouten vloer die nog kraakte op de verkeerde plekken. Eén behandelkamer, één wachtruimte, één olijfboom in een terracotta-pot bij het raam. De gedachte was klein: niemand komt hier op uurtarief, alles wat we doen mag duren wat het duurt.

Vijf jaar later zijn er drie therapeuten en is het pand er twee verdiepingen bij gekomen, maar het principe is intact: consulten van zestig minuten, geen behandel-pakketten, één therapeut per traject. We werken niet voor iedereen — we zijn niet de plek voor mensen die snel weer willen sporten, en niet de plek voor wie alleen een doorverwijzing wil afvinken. We zijn er voor mensen met klachten die langer dan een paar weken spelen, voor wie de huisarts geen vinkje meer heeft, en voor mantelzorgers die in stilte hun eigen lichaam aan het opofferen zijn.